Maandag:
Na alle voorbereidingen was het maandag zover. Om 9 uur waren we met zijn allen aanwezig. 8 vliegende meubelmakers, 7 vrouwelijke en 3 mannelijke cursisten, en 3 leraren van de school. Omdat wij de machinale van de school mogen gebruiken zijn deze 3 leraren aanwezig om te zien hoe wij lesgeven en ook zij willen graag nieuwe kennis van ons vergaren. De machinale van deze school wordt nu al 2 1/2 jaar niet meer gebruikt, hierdoor is er geen meubelvakschool meer in La Paz. Claudia wilt daarom vooral voor de vrouwen haar werkplaats openstellen om het meubelmakersvak te kunnen beoefenen en op deze manier een job voor ze te creëeren.Vooral voor vrouwen, omdat vrouwen in dit land de drijvende kracht zijn en verantwoordelijkheids gevoel hebben. Voor de mannen geldt dit hier vaak niet.
Nu kon de introductie beginnen. Met Eduardo als tolkvertaler kwam dit helemaal goed. Daarna had ieder zo zijn eigen taken. Aan de ene kant werd er met de cursisten gewerkt om de basis van het meubelmaken te leren. Er werd begonnen met, goed leren beitels slijpen en daarna ´wetten´ om de beitel super scherp te krijgen. Op hun beste spaans en met hulp van Eduardo hebben Monique en Gemma dit gedaan. Dit was een hele uitdaging voor de cursisten, waaronder ook Claudia en haar man Javier. Sommigen hadden dit nog nooit gedaan en andere wel, maar konden hierin nog veel verbeteren. Er kwam ook een stukje theorie aan bod, over dos en kwartiers hout en de krimp die hout vertoont. Alle cursisten zijn enthousiast en geconcentreerd bezig geweest. Zo hebben ze de eerste dag al een boel geleerd. Het is heel erg leuk om iemand iets nieuws te leren.
Aan de andere kant werd er hard gewerkt om de machinale veilig en goed functionerend te krijgen. Deze taak hebben Leon en Angela grotendeels op zich genomen. De vlakbank moest goed ingesteld worden, dit is een precisie werkje, en zonder vlakke vlakbank geen recht hout dus erg belangrijk. Verder is er afzuiging aangesloten op de machines, een nieuw zaagblad aangebracht, duwhoutjes gemaakt en er is hout gemachineerd om een beveiliging te maken op de vlakbank.
Er moesten veel materialen gekocht worden, dit heb ik met Angela, Leon en Hanneke gedaan. Gelukkig zijn deze winkels dichtbij, maar het blijft een hele zoektocht in al die winkeltjes om het juiste te kunnen vinden. Uiteindelijk hebben we bijna alles gevonden;
Schoefjes, scharnieren, siliconenspray, zaagblad, afzuigslang, metalen ringen om dit te bevestigen, schuurpapier, slijpsteen, tape, schroefmachine, slijpmachine, vijlen, passer, v-snaar.
Om 17:00 zijn we gestopt met werken. We hadden allemaal een tevreden gevoel van de dag en ook Claudia was erg blij met hoe alles was gegaan.
Daarna met zijn allen gaan uit eten bij een Italiaans restaurant.
Dinsdag:
9 uur is de starttijd. Dit betekent dat we om 8 uur van huis moeten vertrekken, want het is een uur rijden. Hiervoor nemen we een minibus en stappen we halverwege over op een andere minibus. Deze brengt ons dan helemaal naar El Alto op 4200 meter waar de werkplaats is. Tot nu toe voelen we dit hoogteverschil nog iedere keer. De lucht is anders, maar ook als we om 12 uur naar boven gaan met de trap naar de 4e etage om daar te lunchen, komen we helemaal uitgeput aan. En hebben we altijd even een paar minuten nodig om daarvan bij te komen. Dit heeft niks te maken met oud of jong, allemaal voelen we dit. Apparte gewaarwording wel.
In de ochtend hebben we de cursisten nogmaals laten slijpen en wetten. En hun resultaten van vandaag met die van gisteren vergeleken. Iedereen had zichzelf verbeterd! De middag was om ze te leren aftekenen en zagen, met de hand natuurlijk.
Er zijn heel wat stukjes hout gezaagd, oefening baart kunst.
Aan de machinale kant heeft Leon vandaag de beveiliging voor de vlakbank afgemaakt en heeft Angela de draaibanken ingesteld en een v-snaar vervangen zodat nu 2 van de 3 draaibanken functioneren. Voor de derde draaibank moest iets aan de motor gebeuren, daar zijn de Boliviaanse mannen druk mee aan de slag en hopelijk krijgen ze deze aan de praat.. Omdat we geen beitels voor de draaibank konden vinden in La Paz, gaan we deze zelf maken. Dit doen we dmv. de lange vijlen die we gekocht hebben. Hieraan slijpen we een snijvlak. En we draaien hiervoor handvaten op de draaibank. Als de derde draaibank straks werkende is hebben we ook genoeg beitels om onze kennis over te gaan brengen. Gek eigenlijk, dat de school drie draaibanken heeft staan (zoveel heeft een school in Nederland er nooit) en dat er maar twee draaibeitels aanwezig waren.
Martine
